Teraz się zrobi trochę „bajkowo”...

Wyobraźcie sobie, że jakiś mały chłopiec z afrykańskiego buszu, pełnego lwów, znalazł  pozostawioną przez jakiegoś białego turystę... gitarę. I powiedzmy, że był on na tyle domyślny, że zamiast użyć ją np. jako wiosło do swojego canoe, albo przeznaczyć na opał, wpadł na pomysł, że można na tym grać... Czy „kombinowałby” nad wprawkami palcowymi w pierwszej pozycji? A może pobiegłby do księgarni muzycznej po jakieś nuty? Czy może raczej postawiłby rękę na podstrunnicy w tym miejscu, gdzie najwygodniej, najnaturalniej, a przy tym dźwięk najładniejszy?

A jeśli takich chłopców byłoby czterech? A w tym akurat nie byłoby nic nadzwyczajnego, w afrykańskim buszu...

          Zobacz...

Posłuchaj...

Muzyka od zarania dziejów jest nierozerwalnie związana z tańcem. Chyba każdy z Was widział w jakimś filmie taki obrazek: wieczór, ognisko, z jednej strony kilku „bębniarzy” (z razu nieśmiałe, lekkie uderzenia w instrumenty, nieomal muśnięcia...), a naprzeciw tłum „głodny” tańca. Dwa żywioły: muzycy i tancerze, dwie grupy ludzi wzajemnie na siebie oddziałujących, wzajemnie się pobudzających, aż do ekstazy włącznie!

Kto chciałby dochodzić, co było pierwsze, granie czy tańczenie, popadłby w takie samo błędne koło, jak przy słynnych dociekaniach, jajko czy kura!

Ale nie tylko tancerze! Także każdy grający przeżywa własnym ciałem wykonywaną przez siebie muzykę i tylko wtedy ma ona szansę wywołać ten rezonans u innych - słuchaczy, tancerzy, komisji... Polega to m.in. na „pulsowaniu” ciała, czasem wyraźnym - dobrze widocznym, czasem niezauważalnym dla otoczenia (można np. grając kiwać sobie palcem w bucie!). Ruchy te z angielska określa się mianem feelingu - my w MOTYWIE nazywamy to po prostu „tańcem” właśnie. Tego nie wolno uczniowi zabraniać! Przeciwnie. U nas pierwszy utwór wręcz tego uczy! A jakie to przydatne dla zrozumienia zapisu nutowego...

Posłuchaj...

Czy w MOTYWIE musicie grać z nut? Nic nie musicie! Ale nauczymy Was i tego, tyle że na pewno nie na pierwszej lekcji - to powolny, spokojny proces. W tym celu stworzyliśmy dla Was jeszcze inną „legendę”! U nas wszystko jest „niezwykłe” i niezwykle przyjemne!

„Przed tysiącami lat pewien młody jaskiniowiec, członek niewielkiego plemienia, zalazł trzy kamienie. Każdy był innej wielkości, każdy wydawał przy uderzaniu inny dźwięk...”

***

No, starczy tego ujawniania naszej „kuchni” - naszego wieloletniego dorobku intelektualnego! I tak aż się na tej stronce roi od wskazówek dla tych „zwykłych” placówek oświatowych, które już „poległy” z braku pomysłów dydktycznych!